De Mens Achter... Annie Schrijer Pierik

“Je moet altijd verstoppen dat je voorstander bent van de beheerjacht”, stelt Annie en dan bedoelt ze dus niet de plezierjacht. “Maar ik ben er juist trots op!” Ze heeft echter nog veel meer om trots op te zijn.

Positieve levenshouding
Als eerste wijst ze op het schilderij van haar ouderlijke boerderijtje in Markvelde waar ze geboren en getogen is. “Ik ben er trots op dat ik als tweede in een gezin van negen kinderen eraan heb mogen meewerken dat het kleine pachtboerderijtje uitgroeide tot groot melkveebedrijf, eigendom van twee broers.” Studeren was er niet bij, aanpakken wel. Trots is ze op het plezier en de positieve kijk op het leven die ze van huis uit meekreeg. Juist ook broer Johan, spastisch en op 14-jarige leeftijd overleden, was altijd vrolijk. “Moeilijkheden kun je niet altijd voorkomen. Het gaat erom dat je in het leven voldoende bagage hebt en dit kunt meegeven aan je kinderen om verder te gaan.”

Trots is Annie ook op haar werk bij café-restaurant Assink in Hengevelde. “Na het overlijden van mevrouw Assink - haar zoons waren nog jong en het restaurant toch een flinke organisatie - heb ik mijn steentje kunnen bijdragen aan de voortzetting van het bedrijf. Ik heb er veel geleerd.”

Spreken in het openbaar
“Derde trots is het bedrijf van Jan en mij. Uitdaging was om er binnen de grillige milieuwetten een varkenshouderij van te maken. In die periode – ik was 32 jaar en zonder hogere opleiding - begon ik met een cursus spreken in het openbaar. Werkelijk waar! Ik zat daar naast een ambtenaar van de gemeente Ambt-Delden en mensen van Holland Signaal en kwam daar best heel goed uit. Ik kon dus in elk geval goed praten. Daar was ik best trots op.” Hierna rolde Annie het vergadercircuit en allerhande functies in: van lokaal CDA-afdelingsbestuur, via gemeenteraad en Provinciale Staten, naar het elfde jaar kamerlidmaatschap nu; naast flink wat andere bestuurlijke taken bij boerenorganisaties. “Zonder grote theoretische bagage, maar met een flinke dosis praktijkervaring en sociale intelligentie, heb ik het toch gered en veel bereikt. Trots ben ik ook op het steeds groeiende aantal voorkeurstemmen omdat je die plek niet voor jezelf bezet maar namens anderen en zo je steentje mag bijdragen aan het bereiken van je doelstellingen. Ik ben er trots op dat mensen via hun stem aangeven dat ik dat goed heb gedaan.”

Prinses Irene
Fijn vond Annie dat ze in 2004 op Prinsjesdag Maxima mocht begeleiden en dat prinses Irene haar initiatief inwilligde een lezing te houden voor de vaste kamercommissie voor LNV. “Leuk was dat ze wachtte op mijn terugkeer in de Kamer na mijn ziekteperiode. Iedereen vond haar lezing heel positief. Ze bepleit een nieuwe kijk op duurzaamheid waarin alle politieke stromingen zich kunnen vinden. Dit vraagt herstel van de eenheid tussen mens en natuur: de mens is onderdeel van de natuur. Er zijn niet aan de ene kant mensen die de natuur willen exploiteren en aan de andere kant mensen die de natuur willen redden. Afhankelijk van je rol en belangen maak je als mens verschillende keuzes. Zelf maak ik keuzes als boerin, waarbij ik vind dat er brood op de plank moet komen, maar vanuit een ecologische benadering, maak ik soms andere keuzes. We worstelen allemaal met die keuzes. Het was geen gesprek van Annie Schreijer tegenover Marianne Thieme, maar van ons allen met elkaar. Vraag was wat ons bindt en hoe we daar positieve kracht uit kunnen halen. Ik was echt geraakt. Irene legde de vinger precies op de essentie.”

Jan en gezin
“Ik ben heel trots op Jan, waarmee ik bijna 35 jaar gelukkig getrouwd ben, en op onze drie kinderen en twee kleinkinderen: Anja (33), huisarts en gepromoveerd, Heidi (30), medisch laborante en CDA-raadslid in Haaksbergen, en Arjan (29) die straks de boerderij overneemt, maar zich wel verbreedde op een accountantkantoor. Ik ben gelukkig, trots en dankbaar met onze familiesituatie. Daar moet je van genieten, omdat dingen soms zo anders kunnen lopen!” Trots is Annie ook omdat men haar soms aanziet voor de zus van haar dochters.

Twente
“Trots ben ik ook dat ik in de Kamer het belang van het platteland en van Twente mag vertegenwoordigen, waarbij het gaat om economische én ecologische zaken. Ik heb Twente meer op de kaart gezet, ook door de Twentse diners. Bij mijn eerste reisje met kamerleden zeiden ze al in Zwolle: ‘Zo Annie, dus hier woon jij?’” Fier droeg ze op Prinsjesdag 2006 Twentse klederdracht en werd daarin vereeuwigd op een prachtschilderij. “Het platteland is meer dan bloemetjes en bijtjes. Er wonen ongeveer zeven miljoen mensen en de agrarische sector is de derde sector van onze economie. Boeren zorgen voor veel werkgelegenheid.” Leefbaarheid en bedrijvigheid op het platteland en in kleine dorpen gaan haar zeer aan het hart. “Ik ben trots dat ik een Tukker ben. Die Haagse ambtelijke taal ben ik af en toe spuugzat: veel gedoe dat soms weinig oplevert. Dan liever de Twentse mentaliteit waarin zaken in alle bescheidenheid geregeld worden.”

Goede & slechte kanten
Annie prefereert regeringsdeelname boven oppositievoeren, omdat je dan meer bereikt, maar water bij de wijn moet doen. Annie’s kracht is mensen en standpunten bij elkaar brengen. “Politiek heeft goede en slechte kanten: je kunt veel bereiken maar soms is het een slangenkuil waarmee je goed moet kunnen omgaan. Na de lichamelijke waarschuwing die ik vorig jaar heb gehad, hoop ik de drie periodes als kamerlid netjes te volbrengen en daarna kijk ik verder...”