Ziel en zaligheid Jorgen Raymann

Jörgen Raymann wil via Hi5 anderen gaan motiveren
En stopt tijdelijk met optreden in de theaters

Cabaretier Jörgen Raymann (45) maakt dit seizoen iets mee wat vreemd voor hem is: sinds tijden zitten de zalen niet meer vol als hij het podium opstapt in een van Neerlands theaters. De recessie gaat ook aan de cultuursector niet voorbij. Vaak zal hij de aanblik van hier en daar een lege stoel niet meer hebben. Hij stopt met zijn theaterwerk. Voorlopig, voor de duidelijkheid. Zijn fans moeten het na voorstelling Frede in de theaters even zonder hem doen. “Ik denk dat ik over een paar jaar het publiek erg mis en weer zin krijg op de planken te gaan staan. Mijn tv-werk blijf ik overigens gewoon doen”, zegt hij in het Almeerse restaurant De Boathouse.

Het is niet toevallig dat we daar zitten op een maandagochtend. De in Amsterdam geboren, in Suriname opgegroeide en weer naar Nederland teruggekeerde Raymann woont al jaren in Almere. Hij heeft er inmiddels zijn droomhuis en geniet van de stad.
“Ik ben vooral gek op de havenkom in Almere Haven, met zijn cafeetjes en restaurants. Je kunt er heerlijk eten. Ik wandel verder met onze hond graag in het bos vlakbij mijn huis, een prachtige omgeving. Ik vind het niet erg als mensen me dan aanspreken. Sommige BN’ers zijn daar niet zo dol op. Mij maakt het niet uit. Dat hoort er nu eenmaal bij. Had ik maar accountant moeten worden”, lacht hij.

Het is even wennen, de populaire performer die Nederland al 10 jaar kent van zijn late night show op tv, die onverminderd veel publiek trekt met zijn vertolking van tante Es en Achmed de slager als vaste onderdelen, heeft een zwartgerande bril op.
“De oogarts was op een bepaald moment een beetje in paniek. Ik ging in korte tijd van +1 naar -2. Dat leek op suikerziekte te duiden. Gelukkig viel dat mee.” Tegen fotograaf Frans Davids bij een korte fotoshoot: “Ik snap ook wel dat je liever Doutzen Kroes voor de camera hebt, maar je zult het vandaag met mij moeten doen. Doutzen was bij mij in het programma. Ze was leuk gekleed en ik dacht: ‘Die mag hier vaker langskomen’”. Hij moet weer hard lachen. “Kijk nu eens naar die Noorderplassen. Dat is toch fantastisch.”

Je bent een echte Almere-fan
“Je mag wel zeggen dat ik trots ben op Almere. Zoals ik al zei: de Havenkom is een heerlijke plek om te zijn. Ik ben ook betrokken bij de stad en verzorg de Inburgeringsdag en presenteer zakelijke bijeenkomsten. Ik was er niet echt dol op, zacht uitgedrukt, dat de PVV de grootste partij werd in Almere met negen zetels. Hun sentiment begrijp ik wel. Mensen zijn Amsterdam ontvlucht en komen vaak uit wijken die ware ghetto’s zijn geworden. Ze willen dat niet meer en zoeken steun bij iemand, Wilders, die dat zegt. Maar wees eerlijk: hoeveel vrouwen zouden er in Almere met een burka lopen? Zal het er één zijn? Ik kom vaak bij een islamitische slager in Almere Stad. Daar zie ik vooral veel vrouwen met een hoofddoek.”

Je zult het besluit niet zomaar genomen hebben om te stoppen met het theaterwerk
“Ik heb 18 jaar onafgebroken in het theater gestaan. Dat sloopt je op den duur. Je hebt het dan ook wel een beetje gezien. Ik heb het dan nog niet over het reizen gehad. Dat wil ik niet meer. Ik verdwijn er niet helemaal uit, hoor. Ik hou me met jonge talenten bezig bijvoorbeeld.”

Het heeft niet te maken met minder bezoek dan voorheen dat naar je voorstelling Frede komt?
“Nee. Ik liep al langer met het plan rond. Ik maak nu iets nieuws mee: de zalen stromen niet meer automatisch vol zoals voorheen. Toen hoefde ik me daar geen zorgen over te maken. Nu gaat het allemaal niet automatisch meer. De recessie is daar natuurlijk debet aan. Ik speel overigens nog steeds met veel plezier. Ik ben ervan doordrongen dat de mensen die een kaartje kopen écht voor mij komen. Dat stimuleert me weer. Het maakt me ook wel nederig als het niet allemaal zo makkelijk gaat. Dat neem je weer mee als een ervaring.”

Je bent tv-persoonlijkheid van het jaar geweest, je hebt een succesvolle tv-show, alle theaters in ons land ken je van binnen en buiten. Het lijkt wel of alles alleen maar heeft meegezeten.
“Zo is het ook weer niet. Ik heb ook mijn mindere periodes gehad. Het lijkt misschien alsof het allemaal vanzelf gaat. Ik heb er hard voor moeten werken. Dat wou ik er bij de vorige vraag nog aan toevoegen: een voorlopig vaarwel naar de theaters is mede ingegeven door het enorme aanbod aan cabaretiers. Veel stand-up comediens stromen door naar de schouwburgen en krijgen een eigen programma. De spoeling wordt daardoor dun. Maar de allerbelangrijkste reden is in feite wel dat ik me wil blijven ontwikkelen, andere dingen wil gaan doen, naast het werk voor mijn BV en de andere tak, tv-producties maken. Ik heb nu even andere keuzes gemaakt.”

En wat is die nieuwe uitdaging?
“Ik heb me aangesloten bij Hi5, waarbij meerdere mensen en ik anderen proberen te motiveren, jongeren maar ook ondernemers bijvoorbeeld, om succes te behalen. Ik probeer bedrijven ook een positieve injectie te geven. Aan de basis ervan staat de Hi5, de hand met vijf vingers die je als kompas naar dat succes kunt gebruiken. De vingers staan voor passie, focus, overzicht, betrouwbaarheid en kennis. Ik probeer anderen bij te brengen dat ze met deze aspecten en met name met een positieve levenshouding hun leven kunnen bijstellen. Voor succes kunnen gaan. Jongeren die in een slachtofferrol zitten bijvoorbeeld.”

Je bent hiermee zichtbaar op grote evenementen, maar je benadert ook mensen individueel en in kleine groepen?
“Ik ga naar jeugdgevangenissen en scholen, maar ben ook bij ondernemers te vinden. In gevangenissen hoor ik vaak van jongeren dat ze met die vijf punten makkelijk te onthouden aanknopingspunten hebben om anders in het leven te gaan staan. Dat is mooi om te horen en dat is ook de bedoeling van Hi5. Mensen kunnen hun denken veranderen. Mijn goeroe op dit gebied, Stedman Graham heeft mij overtuigd dat het kan. Ik neem de criminaliteit niet weg als ik met probleemjongeren heb gesproken, maar al bereik ik maar vijf procent van de jongeren die nu in de problemen zitten en daarna op het goede pad raken, dan ben ik een gelukkig mens. Ik zeg altijd tegen die jongeren: hoe diep je ook in de shit zit, probeer er uit te komen. Ik wil ze een zetje in de goede richting geven. Ik heb zelf ook in een dal gezeten, heb gebruikt. Maar ben gaan knokken. Kijk waar ik ben. Dat houd ik ze voor.”

Het is wel even andere koek, jou ‘I have a dream’ (vrij naar Martin Luther King) te horen roepen bij een bijeenkomst van Hi5… dat is wennen
“Ik kan dat doen omdat ik heilig geloof in deze aanpak. Ik had nog jaren hetzelfde werk kunnen doen, maar dat wilde ik niet. Ik wilde een bijdrage leveren om anderen een beter leven te geven. Je kunt voor de makkelijke weg kiezen en nog jaren doorgaan op tv en de theaters, maar je kunt je ook verder proberen te ontwikkelen. Nieuwe ervaringen opdoen. Het interview-programma 5 voor 2 past daar ook helemaal in. Ik ben me verder aan het ontdekken. Voor dat laatste heb ik gekozen. Ik zeg wel eens: wil je simpel van dag tot dag leven en simpelweg oud worden of wil je ook wat met je leven doen en iets voor een andere betekenen? Dan kies ik voor het laatste.”

Je bent ambassadeur van Unicef, nauw betrokken bij ‘Verder leren dan je neus lang is’, om jongeren langer op school te houden en zo help je nog wel meer. Zit dat er bij je in?
“Het gaat mij nog steeds goed. Ik lach het leven toe en het leven lacht naar mij. Ik voel me een bevoorrecht mens. Ik ben gelovig, rk, en geloof in een grotere macht. Ik bid elke dag.  Ik dank God dat ik zover ben gekomen. Ik ben dankbaar voor dit leven. En ik vraag tegelijkertijd of het nog even zo mag voortduren...haha. Ik heb in de loop der jaren de nodige kennis opgedaan en daar wil ik anderen van laten profiteren. Ik heb van alles gedaan waar ik van genoten heb: ik heb gefeest, het vele groten der aarde gesproken, dan wel geïnterviewd: Stevie Wonder, Lionel Ritchie, Earth, Wind & Fire, Sting, Harrie Belafonte, 50 Cent, ik heb het Curaçao North Sea Jazz Festival tweemaal gepresenteerd . Ik kijk daar met plezier op terug.

Je lijkt wel iets op Clarence Seedorf, ook van Surinaamse afkomst, hij wil ook graag wat terugdoen.
“Ja, er zijn op dat vlak zeker overeenkomsten. Ik heb een documentaire gemaakt over Clarence. We hebben veel respect voor elkaar, we hebben beiden veel bereikt. Velen weten niet dat hij ook nog even, tussen de bedrijven door, een MBA-studie heeft gedaan. Hij helpt ook kinderen, dan el jongeren, in zijn geval via Champions for Children. Waarom zou je niet wat doen, als je de mogelijkheden hebt? Zo denken wij er allebei over. Ik ken clarence nog uit de Bijlmer, toen we daar woonden. Hij was 13, 14 jaar en ik zie hem nog zo een bal tegen de liftdeur trappen. Steeds maar weer opnieuw, zijn techniek bijschaven. Mede daardoor is hij een groot voetballer geworden.”